Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustalił, że wnioskodawczyni jest zadłużona z tytułu nie opłaconych składek i zobowiązał ją do ich zapłaty. Zadłużenie na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych i Fundusz Pracy dotyczyło okresu od lutego 1999 r. do września 1999 r., a na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za okres od czerwca 1999 r. do września 1999 r. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni - wnosząc o jej zmianę wskazała, że zaległe składki uległy przedawnieniu, bowiem w odniesieniu do nich powinien znaleźć zastosowanie, obowiązujący w dacie powstawania zobowiązania 5-letni okres przedawnienia. Nowelizacja ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, wprowadzająca 10-letni termin przedawnienia należności z tytułu składek, weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. – zatem może dotyczyć tylko tych zobowiązań, które powstały od tego dnia.

Trybunał Konstytucyjny orzekł 24 czerwca 2008 r., że art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa rozumiany w taki sposób, że w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, od których pracownik uiścił składkę na ubezpieczenie chorobowe, a które nie są mu wypłacane za okres pobierania zasiłku chorobowego, jest niezgodny z art. 67 ust.1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W związku z wyrokiem TK należy stosować nowe zasady.

Świadczenie rehabilitacyjne wypłacane jest w wysokości 90% wynagrodzenia lub przychodu, które stanowiło podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych 90 dni pobierania świadczenia. Natomiast, jeśli niezdolność do pracy przypada na okres ciąży oraz gdy niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową - w wysokości 100% tego wynagrodzenia; w pozostałych przypadkach 75%. Dla celów obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta do obliczenia tego świadczenia podlega waloryzacji od pierwszego dnia okresu, na który świadczenie zostało przyznane.

1 kwietnia 2008 roku Trybunał Konstytucyjny rozpoznał skargę konstytucyjną Haliny S. dotyczącą wysokości podstawy wymiaru emerytury. Zadaniem Trybunału Konstytucyjnego było rozstrzygnięcie w sprawie zgodności art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w części, w której ogranicza prawo wyboru 10 kolejnych lat do 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę z art. 32 ust. 1 oraz z art. 67 ust. 1 Konstytucji.