Zgodnie z art. 908 § 1 k.c. (kodeksu cywilnego), jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym. Przepisy przy tym nie ograniczają możliwości przeniesienia nieruchomości poprzez dożywocie także w przypadku gdy na nieruchomości lub na samym zbywcy ciążą zobowiązania np. wynikające z wcześniejszego jej nabycia. Zobowiązania te mogą przybrać postać ograniczonych praw rzeczowych w postaci hipoteki wpisanej na nieruchomości, wówczas wraz z przeniesieniem własności nieruchomości na nabywcę przechodzą te zobowiązania, gdyż staje się on dłużnikiem rzeczowym.   W myśl art. 3531 k.c. strony zawierające umowę mogą w zakresie zasady swobody umów, ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z powyższej zasady wynika, że strony umowy dożywocia, mogą ustalić w takiej umowie dodatkowe zobowiązanie dla nabywcy nieruchomości, który zobowiąże się do spłaty określonych zobowiązań zbywcy (dożywotnika), np. polegających na spłacie zaciągniętych kredytów na zakup nieruchomości, spłacie zobowiązań powstałych przy podziale nieruchomości na rzecz współwłaścicieli.